Zabytkowy pałac w Wilkowie Wielkim gm. Niemcza zostanie wystawiony na sprzedaż w trybie przetargu w lutym 2009 r. Przetarg obejmuje również kilka budynków, które znajdują się na terenie wokół pałacu.
Spis treści:
I. Pałac – historia i fazy budowy
Pierwsze wzmianki na temat Wilkowa datowane są na połowę XIII w. Jednakże dopiero dokumenty z XV w. mówią o właścicielu wsi. Pierwszym wspomnianym był w 1478 r. Dyprand von Reibnitz. Przypuszczalnie jemu zawdzięczamy powstanie średniowiecznej wieży mieszkalnej. O jej istnieniu świadczą zachowane pozostałości w elewacji obecnego założenia. W ścianie ryzalitu południowego elewacji wschodniej widoczny jest ostrołukowy portal . Średniowieczną proweniencję ma także obramienie jednego z okien parteru w elewacji południowej. W tej elewacji zachował się fragment średniowiecznego kamiennego muru , wyznaczający zasięg dawnej wieży.
W początkach XVI w. dwór przechodzi w ręce rodziny von Nimitz. Prawdopodobnie ostatni z rodu - Christoph von Nimitz , pod koniec XVI w. i na początku XVII w. rozbudował dawną wieżę mieszkalną tworząc istniejący do dziś dwór . Renesansowy budynek wchłonął wieżę obronną czyniąc z jej murów integralną część nowej budowli.
Było to założenie na planie wydłużonego prostokąta, z dwoma ryzalitami od strony wschodniej. Dwukondygnacyjny dwór nakrywał wysoki, dwuspadowy dach ,
z kalenicą równoległą do osi podłużnej budynku. Całości dopełniały rozbudowane szczyty. Zachowane do dzisiaj są kamienne zdobione ornamentem okuciowym obramienia okienne w partii parteru oraz w pierwszej kondygnacji szczytów. Wzór ten powtarza się również w obramieniach wokół drzwi znajdujących się w sieni. Z okresu renesansowej przebudowy pochodzą również sklepienia w przyziemiu. Zachowany fragment dekoracji sgraffitowej w elewacji płd. wskazuje na formę dekoracji ścian zewnętrznych budynku. Prawdopodobnie w tym okresie wokół dworu pojawiła się fosa, po południowo wschodniej stronie posadowiono folwark a od południa wykopano mały staw.
Po śmierci Nimitza , w latach 1640 – 1647 majątek przechodzi pod zarząd książąt brzeskich. W latach 1647 – 1685 właścicielem dóbr w Wilkowie jest Heinrich von Zierotin. Bezpotomna śmierć jego spadkobiercy w 1689 r. powoduje, że majątek ponownie trafia pod zarząd książęcy i pozostaje pod nim aż do 1694 r. Wówczas Wilków przekazany zostaje rodzinie komorzego królewskiego – Hieronimusa von Scalviani.
Wiek XVIII dla Wilkowa to zmieniający się co kilka lat kolejni właściciele. Od 1710 r. jest nim komendant twierdzy w Brzegu - Edward von Golloway, następnie rodzina von Gallardi. Od 1721 do 1725 majątek jest w rękach brzeskiego naczelnika krajowego – Franza Weigharda von Hoffmann.
W dokumentach wymienione wówczas są : dom pański, folwarki, lenno kościelne stawy, młyny i karczma.
Od połowy lat 20 – tych XVIII w. dobra w Wilkowie należały do rodziny von Tschirsky.
Prawdopodobnie wówczas dwór przebudowano ponownie, tym razem w duchu barokowym. Zatynkowano sgraffitową dekoracje, okna na II kondygnacji powiększono pozbawiając kamiennych obramień, narożniki podkreślono boniowaniem w tynku. Poziome podziały wyznaczały gzymsy oddzielające poszczególne kondygnacje, pionowe zaś – spłaszczone pilastry.
Zmiany zaszły również we wnętrzu. Pojawiła się dekoracja sztukatorska w pomieszczeniach w przyziemiu i na II kondygnacji. Do dzisiaj zachowała się dekoracja reprezentacyjnej jadalni z kominkiem i sztukaterią.
W 1751 r. majątek zostaje kupiony przez Karla Friedricha Pfeil z Przerzeczyna i pozostaje w jego rodzinie przez niemal wiek. Od 1842 roku właścicielem dworu jest Juliusz von Koschembar. W 1853 sprzedaje on dobra rodzinie von Chappuis, która pozostaje tu aż do 1927 r. W tym okresie następuje ostatnia duża przebudowa dworu. Pojawia się boczna klatka schodowa, wymianie ulega znaczna część stolarki okiennej i drzwiowej.
Ostatnim przedwojennym właścicielem majątku był Will Rodatz.
Po wojnie obiekt należał do Ośrodka Hodowli Zarodowej z siedzibą w Przerzeczynie Zdroju.
II. Opis techniczny obiektu – wg operatu
Pałac:
Obiekt wolnostojący, podpiwniczony, trzykondygnacyjny z poddaszem. Ściany konstrukcyjne wzniesione z kamienia mają rożną grubość, w partii otworów okiennych i drzwiowych zamknięte łukami.
Stropy:
Piwnice przesklepione sklepieniem kolebkowym wykonane z kamienia, w strefie parteru sklepienia kolebkowe z lunetami i krzyżowe , w partii mieszkalnej – stropy drewniane , belkowe z podsufitką.
Więźba dachowa drewniana o konstrukcji pławiowo – kleszczowej.
Instalacje :
elektryczna
wodno – kanalizacyjna
zachowane sączki drenarskie w partii piwnic
Powierzchnia pałacu
Piwnice 317, 48 m2
Pierwsza kondygnacja 359, 53 m2
Druga kondygnacja 428, 34 m2
Trzecia kondygnacja 482, 0 m2
Poddasze 463, 0 m2
_____________________________________
Razem 2050, 35 m2
Powierzchnia użytkowa 1 270, 0 m2
Kubatura obiektu 10 326, 0 m3
Powierzchnia zabudowy 651, 0 m2
Obiekt wpisany do rejestru zabytków 06.06. 1957 r. pod nr 466
Dane do przetargu w oparciu o operat:
III. Pozostałe obiekty wchodzące w skład działki
1. Budynek gospodarczy – magazyn zbożowy
2. Budynek mieszkalny
3. Budynek garażowy
4. Budynek kuźni
5. Komórka
Powierzchnia gruntu (pałac + zabudowania gospodarcze ) : 1,3999 ha
Mapa do wyceny:
IV. Walory
Pałac wraz z zabudowaniami położony jest około 40 km na płd. od Wrocławia, w sąsiedztwie drogi krajowej nr 8. Dookoła rozpościera się malowniczy masyw wzgórz strzelińsko – niemczańskich.
Po wyremontowaniu obiekt może pełnić funkcje hotelarsko – gastronomiczne. Wiele możliwości daje również budynek gospodarczy 1 i 2.
V. Warunki przetargu
Warunkiem przystąpienia do przetargu będzie wpłacenie Wadium w wysokości 10 % ceny działki wraz zabudowaniami.
Przetarg nieograniczony planowany jest na luty 2009 r.
